Home

Ik wil jullie allemaal graag nog even op de hoogte houden over de wedstrijd die er was van Be More. Degene die het meeste geld gefundraised heeft kon 2 tickets naar Zuid Afrika winnen.
Ik zat in de top 5.

Gisteravond was er een braai in Nijmegen, bij het kantoor van Be more. We hebben alle mensen van Bobbi Bear op skype gezien en gesproken.
Wel heel gek, ik ben net een week weg, maar als ik ze zie mis ik ze zo erg!

Na een mooie presentatie van Be More over de bouw van het huis e.d. werd de winnaar bekend gemaakt. Jammer genoeg heb ik niet gewonnen.
3 meiden hebben gewonnen die samen 13000 euro hebben opgehaald.
Nu wordt het dan ook tijd om mijn totaalbedrag hier te noemen.
Ik heb op 18 euro na 7000 euro opgehaald!!!! Waauw! En dat allemaal dankzij jullie!
Natuurlijk kan ik in mijn eentje niet op tegen 3.................................

De tijd om terug te gaan is nu echt aangebroken.
Vrijdagmiddag, onze farewell op de drop in center. Alle Zulustaff is aanwezig, de blanke staff is druk met cases. Mary, Sanne en ik hebben een liedje gemaakt voor de staff van Bobbi Bear.
We krijgen mooie speeches van iedereen. Ons werk is heel erg gewaardeerd en we worden gecommandeerd om zeker terug te komen!

Het einde komt in zicht en het is de dag dat we afscheid moeten nemen bij de tree. We worden in traditionele zulukleding gehesen en oefenen 3 verschillende dansjes met Mbali en Cindy.

Zaterdagmiddag na supportgroup vertrekken Sanne, Mary, Melody en haar vriend en ik naar Lesotho. ( Spreek uit: Lesoetoe) Dit is een klein landje wat helemaal omringd is door Zuid Afrika.

Vrijdagavond, Michelle heeft ons uitgenodigd voor een rugbywedstrijd. Samen met de flying carpenters, en wat andere staffleden van BB rijden we naar Durban.
Het is totaal niet druk in het stadion en natuurlijk begint de rugby met wat cheerleaders. Dit zijn echt dingen die ik tot nu toe alleen op tv gezien heb, echt leuk om het eens in het echt te zien.
Jammer genoeg snap ik niet zoveel van de spelregels, ook al probeert Otto, 1 van de timmermannen het mij uit te leggen. We juichen maar als iedereen juicht. Ik zie alleen maar een stel mannen die op elkaar proberen in te beuken….

Kim belt mij vandaag op en zegt: ‘Je staat op de website van Be More!’ Wauw, waarom?
Zoals sommigen van jullie misschien wel weten was er een wedstrijd gaande bij Be More. Degene die het meeste geld opgehaald heeft voor Bobbi Bear en het nieuwe huis kan 2 tickets naar Zuid Afrika winnen om de check te overhandigen aan BB.
Ik was eigenlijk niet zo erg met deze wedstrijd bezig, vooral omdat ik in het begin nooit had verwacht zoveel geld op te halen. Ook had ik via connecties gehoord dat er andere mensen waren die al heel veel geld op hadden gehaald. Natuurlijk ben ik toch fanatiek bezig geweest met fundraising, niet omdat ik die tickets wilde winnen, meer omdat ik BB graag wilde helpen. Het afgelopen half jaar draaide voor mij echt om fundraising voor BB. Vele mensen hebben mij geld gedoneerd, zelfs mensen waarvan ik nu nog steeds niet weet wie het zijn. Echt super! Ik wil jullie allemaal héél erg bedanken voor alle donaties!

Dit weekend gaan Kim en ik terug naar coffeebay! Ik ben zo blij, dit is echt de beste plek in Zuid Afrika. We huren een auto en omdat Kim haar internationale rijbewijs heeft rijdt zij. We hebben een kaartenboek en een tom tom bij ons. Zodra ik in het kaartenboek kijk zie ik al dat het alleen van de provincie Kwa Zulu natal is, waar we nu zitten. Maar wij moeten helemaal in de Transkei zijn. Dat gaat dus niet werken. De tom tom heeft een low battery en als ik hem inplug wil hij zelfs niet opladen. Dat wordt dus op de gok naar Coffeebay rijden. Gelukkig heb ik deze weg al eens met de bazbus afgelegd en weet ik ongeveer welke plaatsjes we moeten passeren. (Ondanks dat ik de halve weg in de bazbus heb liggen slapen toen.) We rijden in een geweldig landschap, omringd door bergen en heuvels, bossen en weiden. Onderweg komen we maar 5 stadjes en dorpjes tegen. Als we uiteindelijk bij Mthatha aankomen hebben we al zo’n 5 uur gereden. Vanuit Mthatha loopt de enige weg naar Coffeebay.

Het is zover, Ladyfair (CSO) heeft eindelijk de sleutels van haar nieuwe huis ontvangen!
Op dit moment woont Ladyfair in een kleine shack (hut). De regering heeft nu huizen gebouwd waarvoor de mensen heel lang op een lijst moeten staan. (Lijkt woningnet wel) Als je ingeloot wordt voor een huis krijg je dit huis gratis en voor niets. De allerarmste mensen van Zuid Afrika kunnen zich dan ook alleen inschrijven op zo’n huis.

 
Vandaag komen er timmermannen vanuit Nederland om meubels in elkaar te timmeren voor het nieuwe dreamhouse van BB.
Als welkom bereiden we een braai voor. Tijdens het voorbereiden komen er opeens 5 mannen binnenlopen. Leeftijden uiteenlopend van 19 t/m 33. De braai is erg gezellig en dit keer wordt er vooral Nederlands gesproken. Wij zijn eigenlijk heel erg gewend om alles in het Engels te doen, ook tussen de Nederlandse vrijwilligers onderling als er alleen Engelstalige mensen bij zijn. Als we nu dus Nederlands praten, mixen we erg met Engels, dat gaat vanzelf. De jongens daarentegen moeten wel even wennen aan al dat Engels.
 
Deze jongens zijn door een project gestuurd die ontwikkelingslanden ondersteunen. Het project heet dan ook echt Flying carpenters. Al het materiaal wat ze nodig hebben wordt gesponsord en zij doen dit werk ook vrijwillig.
 

En dan is het zover. De finale van het WK wordt vanavond gespeeld. Iedereen in Zuid Afrika kijkt hier al zolang naar uit! Alle mensen die we spreken zijn voor Nederland, zelfs als ze nog niet weten dat wij Nederlands zijn. Eerst gaan we uit eten in Durban met vrijwilligers van andere projecten. Daarna gaan we naar het fanpark op het strand. Daar is een groot scherm. Jammer genoeg regent het, maar als we het restaurant uitkomen is de regen alweer minder geworden. Onderweg krijgen we al te horen dat het fanpark dicht is en er geen mensen meer binnen gelaten worden. Als we bij de ingang aankomen staan er heel wat mensen en inderdaad. Er zijn al 20.000 mensen teveel binnen! (Nou ja, binnen, op het strand kan je natuurlijk niet binnen noemen.) Ryan en Jude, 2 lokale jongens die we kennen zijn al binnen en proberen nog wat voor ons te regelen. Ook dat lukt niet. Als laatste proberen we het op een illegale manier te doen.

Mijn moeder leest al mijn weblogs, maar ze hoort natuurlijk nog veel meer verhalen van mij. En ik kan je vertellen, dat zijn vééél verhalen! Vooral de levensverhalen van de staff van Bobbi Bear verwonderden en emotioneerden haar. Deze mensen zorgen voor vele kinderen. Kinderen die geen thuis meer hebben, kinderen die zijn misbruikt, kinderen die in de steek gelaten zijn etc. Ladyfair (CSO) zorgt voor 11 kinderen en woont op dit moment nog in een shack, een hutje van platen en zeilen. Ze doet er alles voor om de kinderen te voeden, jammer genoeg reikt haar salaris niet ver genoeg. Gelukkig krijgt ze binnenkort de sleutel van haar nieuwe huisje. Dit is een huisje wat ze huurt van de regering.

Vrijdag, Mary, Michelle en ik zouden naar het caravanpark gaan. Maar ja, welcome to South Africa, het gaat niet door omdat de jongetjes er niet zijn. Dan komt Sdudla aan en ze vraagt of ik meega naar een nieuwe case in KwaMakhutha. Natuurlijk wil ik dat. Er zit een 14 jarig Zulu meisje op ons te wachten. Ze liep vanmorgen over straat en werd aangesproken door een jongen. Hij wilde haar verkrachten, maar zij heeft tegen hem gevochten en ze kon wegkomen. Dat is pas lef hebben, wauw, wat een kracht zit er in dit mooie meisje!
Er moet een statement afgenomen worden door de politie en we wachten totdat er eindelijk een vrouwelijke agente is die dat kan doen. De vrouwen zitten gezellig te kwebbelen en bedenken een smoesje waarom ze het niet kunnen doen. Na lang wachten komt er toch maar een man die het wil doen. Wat doe je in hemelsnaam in dit beroep als je er niet voor gaat! Echt te bizar voor woorden weer.

Zaterdag, supportgroup. We zijn druk bezig met de lunch voor de kinderen als Austin mij en Melody wegroept. We gaan meteen naar Amanzimtoti Policestation omdat daar een nieuwe case binnen is gekomen.

Donderdag, het is Nonni’s verjaardag. (de pleegdochter van Jackie) Michelle (medewerkster) heeft Melody en mij gevraagd om erbij te zijn vandaag. Dat willen we natuurlijk wel! Ik heb eerst nog een supervised visit van een case te doen op de drop-in. Daarna gaan we met alle kinderen naar een restaurant om te lunchen. Daar krijgen ze een kindermenu’tje en er is een speelruimte vlakbij. Nonni wordt verwend met High school musical cadeaus. Ze wordt verlegen van alle aandacht en als de serveersters ook nog komen zingen aan tafel weet ze niet waar ze moet kijken. Deze aandacht is ze vroeger nooit gewend geweest, sinds ze bij Jackie woont krijgt ze die pas. Ze heeft een mooi feestje en is zelf helemaal blij. Wat vind ik het mooi om te zien dat dit meisje toch nog een kans heeft gekregen, en dat allemaal dankzij Jackie!
 

Dinsdag, KwaMakhutha dag. Vorige week zijn we bij Asa langs geweest om te kijken hoe het met hem ging. Hij was niet thuis. Moeder beloofde ons om vandaag langs te komen samen met hem.
Als we binnenkomen zitten ze er al. Moeder zegt me dat ze al veel over mij gehoord heeft, dat ik Asa’s nieuwe vriend van Bobbi Bear ben. Ze vertelt ook dat zodra Asa deze ochtend de Bobbi Bear auto het terrein op zag komen rijden, hij opspring en begon te juichen. Ik vind het erg bijzonder om dit te horen. Jackie zegt al steeds tegen me: ‘You already made a difference with this boy, he will never forget you!’ Dat is waarvoor ik ben gekomen, al was het maar voor 1 kind.